راهنمای فرم شکلی قراردادها

یکی از ابتدایی ترین مسائلی که باید در ابتدای قرارداد نوشتن با آن آشنا باشیم، پایه و اساس شیوه نوشتن آن است. در علم حقوق، قراردادها باید در چهارچوب خاصی تنظیم و منعقد شوند. در این مقاله، به نحوه تنظیم قرارداد به شکل اصولی و صحیح آن می پردازیم.

شرایط عمومی و اختصاصی قراردادها

به طور کلی هر قرارداد از دو بخش شرایط عمومی قرارداد و شرایط اختصاصی قرارداد تشکیل می شود.در بخش شرایط عمومی قرارداد ، مواد طرفین قرارداد و اقامتگاه قانونی طرفین ذکر می شود.

در ماده ی طرفین قرارداد ، طرفین موظفند کلیه ی اطلاعات لازم برای انعقاد قرارداد که شامل نام و نام خانوادگی ، شماره تلفن ، شماره ملی ، شماره شناسنامه و …. را به طور دقیق وارد کنند . برای اشخاص حقوقی مطابق با اوضاع و احوال هر قرارداد شماره ثبت، کد اقتصادی ، نام و نام خانوادگی نماینده ی وی و سایر اطلاعات لازم هم وارد می شود.

در خصوص اقامتگاه قانونی طرفین ، هر یک از اشخاص حقیقی و حقوقی مطابق مواد مربوطه در قانون مدنی اقامتگاه خود را ذکر می کنند و در صورت تغییر اقامتگاه خود موظف به مطلع کردن سایر طرفین هستند.

شرایط عمومی قرارداد در کلیه ی قرارداد های منعقده بین اشخاص وجود دارد و بایستی به طور دقیق ذکر شوند اما در خصوص شرایط اختصاصی قرارداد با توجه به موضوع قرارداد این مواد متفاوت است. از جمله شرایط اختصاصی در قرارداد ها می توان به تعاریف ، موضوع قرارداد، مدت قرارداد ، تعهدات هر یک از طرفین قرارداد ،  محل اجرای قرارداد ، فسخ قرارداد ، طرق حل اختلاف ، فسخ قرارداد و فورس ماژور اشاره کرد که حسب موضوع و اوضاع و احوال و خواست طرفین قرارداد محتوای متفاوتی دارند.شرایط اختصاصی قرارداد همواره ممکن است مطابق با خواست طرفین بیش از موارد مذکور یا کمتر از آن باشد.

در هر قرارداد باید اراده ی طرفین قرارداد به طور کامل ذیل مواد مرتبط با آن ذکر شود تا موجب ابهام و اجمال و اختلاف در تفسیر مواد قرارداد در مرحله ی اجرای قرارداد نشود.

در انتهای هر قرارداد ماده ای در خصوص نسخ قرارداد وجود دارد که تعداد مواد موجود در قرارداد و نسخه های متحد المتن و دارای اعتبار برابر را بیان میکند.

ممکن است هر قرارداد بخشی با عنوان پیوست داشته باشد که توضیحات دیگری که در خود متن قرارداد ذکر نشده است را بیان کند.به عنوان مثال طرفین ممکن است به جای ذکر ماده ی تعاریف در خود متن قرارداد و ذیل مواد آن ، تعریف لغات خاص را در یکی از پیوست های قرارداد ذکر کنند و یا به عنوان مثال برای تکمیل تعهدات طرفین پیوستی با عنوان شرح وظایف اضافه کنند.

امضای قرارداد به منزله ی تایید اعتبار قرارداد و قبول آن توسط طرفین است و عدم امضای قرارداد به معنای عدم قبول حقوق و تعهدات قرارداد می باشد در نتیجه در انتهای قرارداد طرفین موظف به امضای آن هستند.آز آنجایی که قرارداد ها دارای مواد متعدد و غالبا بیش از یک صفحه هستند بهتر است که تمامی صفحات توسط طرفین قرارداد امضا شود تا در مرحله ی اجرای قرارداد درخصوص پذیرش حقوق و تعهدات قرارداد اختلافی حادث نشود.

بند حل اختلاف

بند حل اختلاف در قرارداد موجب تسهیل در رفع اختلاف پیش آمده میشود و وجود آن الزامی است.

دراین بند بایستی در ابتدا به حل اختلاف ناشی از اجرا یا تفسیر قرارداد ازطریق سازش تصریح شود وچنانچه نتیجه ای حاصل نشود رفع اختلاف را به داور مرضی الطرفین واگذارنمایند.بهتراست سعی شود طرح دعوا و ارجاع به دادگاه آخرین راه حل اختلاف باشد.

درزمان بروز اختلاف درصورت توافق طرفین دو طرف به انجام تعهدات اولیه خود براساس قرارداد تا حل اختلاف ادامه میدهند.درغیراین صورت تازمان حل اختلاف تعهدات طرفین متوقف خواهدشد.

امضا یا اثر انگشت ؟

ماده۱۳۰۱ قانون مدنی درمورد امضامقرر میدارد:

امضایی که در روی نوشته یا سندی باشد بر ضرر امضاکننده دلیل است.

بنابراین امضا کننده به تمام آثارجنبه های سند یا قراردادی که امضا کرده است متعهد میشود و زمانی میتوان به نوشته ی منتسب به اشخاص استناد کرد که امضا شده باشد.

از جمله تکالیف سردفتران در هنگام تنظیم سند به استناد ماده ۱۸ قانون دفاتر اسنادرسمی، اخذ امضای اصحاب معامله ذیل اوراق مخصوص اسناد و ثبت دفتر است.

طبق ذیل ماده ۶۷ قانون ثبت، معامله‌کننده بی‌سواد باید علامت انگشت خود را ذیل ثبت سند بگذارد.

اگرچه امروزه اثرانگشت قابلیت استناد بسیار زیادی دارد که بااستفاده از آن بتوان نسبت به تعلق اثرانگشت به شخص خاص یقین حاصل کرد اماقانونگذار ایران اولویت و ارجحیت را به امضا داده است .

 

اشتراک گذاری